HAARSCHILDERIJ
Utrecht, 1893
RMCC v78

De herinnering aan geliefde doden hield men aan het einde van de 19de en het begin van de 20ste eeuw onder andere levendig met haarwerken. Men verwerkte haar van de overledene tot taferelen, die vaak een kerkhof lieten zien. Dit haarschilderij herinnert aan Wilhelmus Jongerius die, twintig jaar oud, in 1893 overleed.

zaaltekst vaste opstelling

2005

Niet in het museum te zien

RMCC v78

schildering, haarschildering

Haarschildering van haar Wilhelminus Jongerius: gezicht op kerkhof

1893

glas, matglas, haar, papier, hout

schenking

1983

Hoogtij der herinnering : 19de-eeuwse haarwerkjes als gedenkingsritueel  (Albert van der Zeijden), 2000, p. 64-69, afb.Hoogtij der herinnering : 19de-eeuwse haarwerkjes als gedenkingsritueel  (Albert van der Zeijden), 2000Kerkhoven van mensenhaar  (Lex Veldhoen), 2000, p. 39, afb.Een doodshemd met zakken : de kunstenaar en het ritueel rond de dood  (Albert van der Zeijden), 1999Botje bij botje : menselijke resten in musea  (Ewald Vanvugt), 1998, p. 78-80, afb.Drie haarschilderijen  (Casper Staal), 1989, p. 11-12, afb.Voorwerpen rond dood, begraven en rouw  (Saskia de Bodt), 1986, p. 606-610Gekocht en gekregen 1979-1984  (Tuuk Stam), 1984, p. 18, cat. nr. 51Jaarverslag Rijksmuseum Het Catharijneconvent 1983 , 1984Dood en begraven : sterven en rouwen, 1700-1900  (D.P. Snoep), 1980

Ziet u een fout of heeft u extra informatie over dit object?
Laat het ons weten!