Pietà
Caspar Berger, 2006
StCC b48
Verworven met steun van de Vereniging Vrienden van het Catharijneconvent

Weergegeven is het moment waarop Christus van het kruis is genomen en op de schoot van zijn moeder Maria ligt. Caspar Berger gebruikte voor zijn beeld een van de bekendste iconen uit de kunst als bron: de Pietà van de beroemde beeldhouwer Michelangelo (1475-1564). Berger werkte een jaar bijna onafgebroken aan de enscenering van zijn versie. Zijn eigen vrouw zat model voor de Maria.

De kunstenaar werkte voor dit beeld volgens de cire perdu (verloren was) methode. Bij deze techniek smeert de kunstenaar lichamen van zijn modellen eerst in met siliconen. Eenmaal afgestroopt vormt dit siliconenpakket een soort tweede huid, een buigbare mal die binnenstebuiten wordt gekeerd. Nadat de negatieve siliconenvorm weer met was is bedekt, wordt deze in brons gegoten. Dat zorgt voor een vervreemdend effect bij het uiteindelijke beeld: bol wordt hol, licht wordt donker. Deze ‘omkeertechniek’ is goed te zien bij Christus’ hand. De gaten en rafelranden die ontstaan tijdens het proces van bronsgieten, zijn door de kunstenaar niet weggewerkt. Zij geven het beeld volgens hem een meerwaarde.

Opvallend in deze sculptuur is het gezicht van Maria. Waar de blik van Michelangelo’s Maria liefdevol en ingetogen is, liet Berger haar gezicht open als een gapend gat. De toeschouwer krijgt zo de gelegenheid zich met haar te identificeren.

zaaltekst vaste opstelling

2008

Nu te zien

Klooster begane grond gang Zuid

StCC b48

beeld

Piëta

2006

brons, beton

schenking

2008-03-05

Berger streeft naar realisme. Waar de blik van Michelangelo’s Maria liefdevol en ingetogen is, liet Berger haar gezicht open als een gapend gat. De toeschouwer krijgt zo de gelegenheid zich met haar te identificeren. Een directe verwijzing naar het enige gesigneerde beeld van Michelangelo is de eveneens ongebruikelijke signering van Casper Berger. Hij borduurde zijn naam gespiegeld op de stof, zodat deze er na omkering van de mal positief uit kwam.
Opvallend in deze sculptuur is dat het gezicht van Maria niet liefdevol en ingetogen is, zoals bij de Pietà van Michelangelo. Hier ís geen gezicht, maar juist een confronterend gapend gat. De fraaie buitenkant die Michelangelo schiep, is door Berger omgekeerd: hier is juist de binnenkant, het verdriet, te zien. ‘Dit gaat over pure rouw’ zegt kunstenaar Caspar Berger zelf over dit bronzen beeld. ‘Een moeder hoort niet met haar vermoorde zoon in haar armen te zitten’. Guus van den Hout, directeur Museum Catharijneconvent: ‘Berger creëert daarmee een beeld van rouw en biedt de gelegenheid om onszelf met Maria te identificeren’.

Caspar Berger : Evenbeeld  (Frits Scholten), 2024, p. 36-37, afb.Textbook highlights Museum Catharijneconvent (2013) , 2013, nr. 320Jaarverslag Museum Catharijneconvent 2008 , 2009, p. 5, 15, afb.De magie van het beeld  (Marije de Nood), 2008, afb.Nieuw in Nederland : Pieta van Caspar Berger (Museum Catharijneconvent, StCC b48) , 2008Lux 2008 : aflevering 1 t/m 7 , 2008Catharijne : magazine van Museum Catharijneconvent Utrecht , 2008-3, p. 21, afb.

Ziet u een fout of heeft u extra informatie over dit object?
Laat het ons weten!